Porządna lektura jest naprawdę zajmującym zajęciem na długi i zarazem nudny wieczór.

Oprócz tego, że w interesujący sposób przyjdzie nam spędzić nasz czas wolny, to ponadto – często nieświadomie – przyjdzie nam poszerzyć naszą wiedzę. Czytając – uczymy się. Choćby zasad poprawnej polszczyzny czy też interpunkcji. Ponadto mamy okazję do rozwijania naszej wyobraźni, która to w szarej codzienności tak często jest niewykorzystywana.

Jeden wiersz, tak na początek:

Mglista Warszawo z lat trzydziestych,
gdy ewokuję twoją twarz,
nie wiem, jak zamknąć w anapesty,
jamby, trocheje i daktyle
wsiąkłego w mrok kamienic. “Zważ -
powiada mi historia, grożąc -
no co się ważysz, śmiałku mój,
ty, co rymowy tocząc bój,
chcesz rymem zakuć jak obrożą
moje dymiące serce. Stój…
Bo strojne dźwięki wzruszyć lirą,
kostium pokazać muzealny,
śmieszny pantalon z kaszmiru,
halsztuk a la mélancolique -
to bardzo łatwo… Ja – to krzyk,
jak lawa stygnący w wiekach…”

Mgła. Mgła. Mgła.
Cała Warszawa to mgła.
Cała Polska to mgła.
Pyta przechodzeń przechodnia,
jak wczoraj, jak dziś, jak co dnia:
- Kiedy się skończy mgła?
- …Piotrze, to ty?
- To ja.
- Czy idziesz ze mną?
Mgła…

Szósta. Od Solca ciemno.
Widać, zamokły dyle narodowego browaru,
Widać, że nawet ogień przeszedł na służbę carów.
Widać, jak idę! Nowym światem
rwie nawałnica, burza młodych -

“Podchorążowie, hańba katom!”
“Witaj, jutrzenko swobody…”
Hej, Polacy! Na ulice!
Garstka serc u waszych bram -
na latarnię Targowicę!
Wolność niesiem!…

Ale tam
śpi na pokojach ciepło złote,
w niszach rzeźbione kandelabry
i damy nad Walterem Scottem.

a z nimi poszli ludzie z fabryk.

Resztę mój czytelniku, znajdziesz w starych skryptach,
w listach “…matko, umieram…”, w sztychach, manuskryptach
i w śniegu syberyjskim czerwonym na milę;
i jak debatowano, by uczcić tę chwilę:
Ratusz na gwałt zaczęto więc iluminować,
pstrzyć girlandą meandrów, dębem dekorować,
ażeby Wolność była i ażeby Sława…
Tak po trudach, po nocnych usnęła Warszawa
z ludem jak morze głupim. I wodzów tragedią.

Ildefons Gałczyński.